آن تیره مردمکها ، آه

آن صوفیان ِ ساده ی خلوت نشین ِ من

در جذبه ی سماع دو چشمانش

از هوش رفته بودند

دیدم که بر سراسر من موج می زند

چون هُرم سرخگونه ی آتش

چون انعکاس آب

چون ابری از تشنج بارانها

چون آسمانی از نفس فصل های گرم

تا بی نهایت

تا آن سوی حیات

گسترده بود او

دیدم که در وزیدن ِ دستانش

جسمیت وجودم

تحلیل می رود

دیدم که قلب او

با آن طنین ساحر سرگردان

پیچیده در تمامی قلب من

ساعت پرید

پرده به همراه باد رفت

او را فشرده بودم

در هاله ی حریق

می خواستم بگویم

اما شگفت را

انبوده سایه گستر مژگانش

چون ریشه های پرده ی ابریشم

جاری شدند از بُن ِ تاریکی

در امتداد ِ آن کشاله ی طولانی ِ طلب

و آن تشنج ، آن تشنج ِ مرگ آلود

تا انتهای گمشده ی من

دیدم که می رَهَم

دیدم که می رَهَم

دیدم که پوست ِ تنم از انبساط ِ عشق ترک می خورد

دیدم که حجم ِ آتشینم آهسته آب شد

و ریخت ، ریخت ، ریخت

در ماه ، ماه ِ به گودی نشسته ، ماه ِ منقلب ِ تار

در یکدیگر گریسته بودیم

در یکدیگر تمام ِ لحظه ی بی اعتبار ِ وحدت را

دیوانه وار گریسته بودیم

فروغ فرخزاد

این آخری ها دارم کم می آورم به همه چیز. این آخری ها. این روزها که من دارم بزرگ می شوم. وَ باید بلد تر می شدم وَ باید قوی تر می شدم ، وَ باید سفت تر می شدم . این آخری ها اما دارم کم می آورم به همه چیز. وَ همه چیز مثل ریاضی عجیب و سخت و هزار راه حله شده برایم وَ نمی رود توی مُخم وَ من وَجد ِ زود “چهار” گفتن به “دو دو تا؟” را حسابی از یاد برده ام. وَ دیگر حاضر جوابی بلد نیستم وَ زود بودن وَ تند تندی وَ سفیدی وَ حس ِ خوب ِ پاسخ گفتن به سوال ِ سخت را، دیگر، بلد نیستم . نه کسی جایزه می دهد نه بچه هایی هستند که به شوق دست زدنشان دلم بخواهد انشا بخوانم. می دانی، همه چیز به طرز ِ غریبی سنگین شده. مثل ِ یک آدم ِ چاق که زور ِ دویدن ندارد وُ همیشه می بازد، مثل این شده همه چیز

بیژن جلالی